Mahigit isang taon na pala ang lumipas magbuhat ng huli akong madalaw sa iyo, marami na ang nagdaan sa buhay ko at marami na ring nagbago, ngunit naririto pa rin ako at nangangapa sa tunay na kahulugan ng buhay. Di ko pa rin alam ang landas na aking tutunguhin hanggang ngayon ay naguguluhan pa rin ako sa aking mga balakin at naisin. para akong isang alikabok na napapadpad kung saan man ako dalhin ng hangin.

Minsan na akong nadapo sa isang tigang na lupa na ang buong akala ko ay lalamunin na lang ako ng panahon at hahalo upang isang matigas na putik ngunit muli nanaman ako pinadpad ng hangin, napadpad ako sa isang parang na sa kaniyang sobrang kalakihan ay parang lalamunin ako ng aking kapaligiran, ngunit ginawa ko na lang na ang buhay ay maging isang katatawanan.

Sa bawat lugar na aking mapupuntahan ay nag iiwan ako ng mumunting bakas ng kaligayahan, minsan naman ay kalungkutan.

hanggang sa isang araw ng aking paglalakbay ay nasadlak ako sa isang napakalaking karagatan na noong una ang akala ko ay isa lamang mumunting lawa, ngunit akoy namangha at nalunod sa malaking karagatan. Ay nais ko sana ay umahon upang mailigtas ko man lang ang sarili kong minsan ng nalubog sa kumunoy ngunit pumilit na bumangon upang haraping muli ang panibagong buhay. Nasa katawan ko pa ang bakas ng putik ng kahapon, mabigat pa ang aking dala dala kaya nga sigurot ng akoy madapo sa tubig na inakala kong kaginhawaan ay nagpatihulog na lang akong kusa upang maranasan ko naman minsan ang alat ng karagatan na para sa akin ay sintamis ng pulot pukyutan sa kaniyang sisidlan.

Ngunit ang pait at alat ay paminsan minsan pa ring nangingibabaw ang tubig na minsan kong minahal ay ang tubig din palang lulunod sa aking natatamong kaligayahan hihilahin nya uniti unti pababa sa sahig ng karagatan ang aking marupok na katawan at doon kasama ng mga buhangin ako ay mamumuhay ng payapa ay susunod na lamng sa agos ng kapalaran. Ngunit ang nais ko ay magpumiglas at muling umahon sa makamandag na karagatan ang nais ko ay mamuhay ng mapayapa kapiling ang kalikasan, nais ko ng katahimikan, ng kaginhawahan at kasaganahan.

kahit akoy isang alabok lamang karapatan ko rin naman ang mamuhay ng may katahimikan. Ngunit sa aking isipan ay maraming agam agam kung ang susuod ko bang hakbang ay tungo sa aking kaunlaran o magiging isa nanamang bangungot na muling papatay sa masigla ko ng katawan. magulo ang aking isipan natatakpan ng makakapal na ulat ang kalangitan di ko malaman ang daan na aking pupuntahan. mabilis ang ihip ng hangin at napapadpad kung saan saan. Ayoko ng lumaban ayoko ng sumabay sa kaniyang kaliluhan ang nais ko na lamang ay maging isang alabok na may kabuluhan di lamang sa aking kalikasan ngunit pati na rin sa buong sanlibutan.

kailan ba patatahimikin ng may kapal ang aking damdamin at isipan baka sa susunod naman ay sa apoy o sa alapaap na lamang dumapo ang aking katawan.

Bakit ganun ang dami pa ring tanong sa isipan ko, bakit nalulungkot pa rin ako tuwing umaga pag gising ko, sobrang lungkot na parang kahit na kagagaling ko lang sa mahabang pagpapahinga ay nanghihina pa rin ako. Di ko na alam ang gagawin ko di ko na alam kung paano nanaman matatanggal ang lungkot na nadarama ko, takot na nga ata minsan walang katapusan sa totoo lang ayaw ko na masaktan ayoko na malungkot ng ganito maraming bagay akong naiisip gawin pero bakit hindi ko magawa pilit ko pa ring isisiksik ang mga bagay bagay sa isip ko na madaling makakapagpalimot sa kanya…alam kong din na ako ang gumagawa ng kalungkutang ito natural na lang sya na pumapasok sa isip ko , kahit sa panaginip nakikita ko sya at ang sinasabi nya lang ay ang mga katagang ayaw ko na. bakit ganun pinahihirapan ba ako ng Diyos upang magising ako sa katotohanan na talagang wala na tapos na ang kabanata ng buhay naming. Pero hindi eh alam kong tanggap ko na na wala na kami at nasanay na rin ako na wala sya sa tabi ko ang mahirap lang talaga nag kikita pa kami hanngang aug. 14 2009 ,un ang mahirap tanggapin ilang lingo nya pa ako papahirapan ilang lingo nya pa ako papasakitan, pag ganun parang nagkakaroon ako ng pag asa parang nagkakakroon ako ng konting liwanag ang hirap makipag plastikan ang hirap kumilos ng normal lao pat nakikita ko lahat ng kinikilos nya lahat ng ginagawa nya at sinasabi nya lahat un nakikita ng mata ko at naririnig ng tenga ko.

Ang hirap bang tanggapin ng pagkatalo? Hindi eh pag mamahal ang nararmdaman ko na unti unting nawawala ,di ang pag katalo matagal ko ng alam na talo ako, at tinanggap ko na ang katotohanang iyon pero bakit pinahihirapan pa rinang kalooban ko ano pa ba ang dapat kong gawin.

Ako lang ba ang nahihirapan ng ganito? Diba dalawa kaming nangarap dalawa kaming bumuo ng buhay pero iniwan nya ako, nawala ang kaniyang pag mamahal, nagsawa sya nasaktan, napagod o kung ano pa mang dahilan ang sabihin nya sa akin, oo tinanggap ko na ang mga bagay na iyon, pero ayaw ko ng mahirapan ng ganito. Minsan ibinabalik ko ang mga nangyare sa akin noon, yung mga panahoong ako ang nag iwan ako ang nagging masaya sa kabila ng kalungkutan at pag hihirap ng mga nagging kapareha ko. Pero alam kong di ganitong kahirap kasi tapos na ang pagmamahal ko nuoon tapos na pag ibig ko, wala na ang lahat naalala ko na lang sya, pero di ko alam kung awa, lungkot ang nararamdaman ko pero di pag mamahal. Kaya di nya ako pedeng lokohin nab aka baling araw maging kami uli hindi totoo ang mga bagay nay un wala syang kailangan sa akin wala rin naman akong kailangan sa kanya yung pag mamahal lang yung intindihin lang ako, at unawaiin, alam ko na maraming tao sa paligid pero sino ang taong mamahalin ko, at mamahalin din ako sa paraang gusto ko.

Mahirap na uli makahanap ng ganun, kasi di ko pa sinusubukan, kilala ko ang sarili ko matagal akong makatagpo ng taong mamahalin ko, matagal akong makahanap ng bagong pag ibig, takot kasi ang nananig sa akin, takot ang unti unting pumapatay sa akin. Di ko na alam minsan ang gagawin ko palagi na lang ganito.. parang din a natatapos akala ko masaya na ako, pero ayaw kong damhin ang kasiyahan dahil alam ko na bukas malulungkot din ako. Alam ko na di pa tapos ang pag durusa ko, pag nasa gitna ako ng kalungkutan naiisip ko nanaman ang hanggan n gaming pagkikita kapag dumating na ako sa sandaling iyon paano na, ano nanamang hirap ang mararamdaman ko. Baka yun ang di ko na makayanan.

Ayaw ko na ng buhay na ganito gusto ko ng bumalik sa normal na estado ng buhay ko…ayaw ko ng malungkot sa kabila ng kasiyahang kaniyang nadarama, ako nag hihirap ng ganito pero sya ano nasan sya nag papakasaya, nagpapakaswa sa buhay, nakikipagkita at nakikipagtalik kung kani kanino, pero ako bat di ko magawa, bat ako di ko makayanang gawin ang mga bagay nay un, isa yun sa mga bagay na isiisip ko nab aka yun ang paraan para sumaya ako. Pero hindi nalulungkot ako alam kong di tama, kasi itinuwid ko na nga ang buhay ko bakit ibabalik ko nanaman sa putik, ayaw ko ayaw ko ayaw ko. Pero kung dumating ang takdang panahon na makakyanan ko ang lahat. Magagawa ko ang mga bagay na ginagawa nya. At patuloy na ako ay magiging masaya, matutunan kong mabuhay na wala sya at makakakita ako ng bagong tao na makaksama ko sa buhay.

Gusto ko sanang isulat ang kwento ng aming pag iibigan isang pag iibigang nag simula sa wala at natapos na parang isang bula, naglaho ng kusa. Kung babalikan ko pang isa isa ang mga sandaling iyon sa aking buhay ay kulang pa siguro ang gabi na ito para mailahad ko ng tama ang bawat kasaysayang tumatak sa aking utak at bumuo ng isang napakagandang pangarap.

Hindi na siguro dapat dahil hindi rin naman kakaiba ang istorya ko sa iba, di rin naman masyadong maganda isang simpleng kwento lang ng pag iibigan na may konting kilig, konting, lungkot, konting saya. Ngunit alam ko at naramdaman ko na kakaiba ito sa lahat ng aking mga nauna. Ngayon lang ako nagmahal ng ganito, sa kabila ng pagmamahal na ibinibigay ko, siguro noon nilalaro ko lang ang pag ibig, nilalaro ko lang ang isang relasyon, pero ngayon tumira na kami sa isang bubong at sabay na nangarap para sa pagsasama ng habang panahon.

Pero nasan na ang habang panahon na aming pundasyon, nasan na ang habang panahon na aming pinangakong ibabangon saan man kami nadapa, wala na nag laho na na parang bula. Di rin naman siguro nagging masaya an gaming simula kaya din a ako mag tataka kung natapos lang ito na may luha. Lam ko na masakit tanggapin lalo pa’t ako ang iniwan, alam ko na mahirap intindihin lalo pa’t ako ang nawalan, nandito pa kasi ang pag ibig nandito pa ang pagmamahal naka tatak pa sa aking utak.

Sa paanong medaling paraan ko maaaring kalimutan ang bawat sandal n gaming matamis na suyuan, sa paanong medaling paraan ko dapat matutunan na baliwalain an gaming pinagsamahan, oo ngat ordinary, simple pero para sa akin ay isang eleganteng samahan na ngayon kolang naramdaman.

Pero dumarating sa sandali na nararamdaman ko na wala naman ako talaga kailngang pang hinayangan dahil wala naman ngang magandang kinalabasan an gaming tatag at pakikipaglaban. Lumalaban ako ngayon upang siya ay kalimutan, ngunit noon ako ay lumalaban upang ang pagmamahalan ay madugtungan. Pero nung aking naramdaman na ang lahat ng ito ay wala naman talagang patutunguhan para san pa at ako ay nakikipaglaban. Sumuko ako dahil alam ko ang pakiramdam ng talunan ngunit lumaban ako dahil ako na meron pang paraan. Gagawin ko ang lahat para mabawi ko lang ang nawala upang madugtungan ko lang ang aking nasimulan.

Ngunit wala na talaga wala na akong magagwa nagsawa na ako na lumaban kasi habang tinuturuan ko ang puso nya na mag mahal, nilalaban naman iyon ng kaniyang isipan na ako ay kalimutan. Kayat para saan pa ang aking pakikipaglaban wala na wala ng dahilan wala na akong ibang paraan. Kung anot ano man ang kahinatnan ng lahat ng ito ang tanging ninanais ko na lamang ay mag karoon ng kapayapaan ang aking isipan. Kapayapaang tulad noong ako ay mag isa pa lamang na nakikibaka sa laban. Laban ng aking buhay, laban ng aking tagumpay